Συνάδελφοι,
Συμμετέχουμε όλοι στην 24ωρη απεργία και στην παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών στις 11:00 πμ. την Πέμπτη 10.03.2011 που προκήρυξε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Ιδιωτικού Δικαίου στο Δημόσιο.
Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Ιδιωτικού Δικαίου στο Δημόσιο (ΠΟΕΙΔΔ), πιστή στις διεκδικήσεις της για την προστασία των εργαζομένων και των εργασιακών τους δικαιωμάτων, κατέθεσε επανειλημμένως υπομνήματα προς την Κυβέρνηση, στα οποία γίνεται αναφορά στα οξυμένα και διαρκώς διογκούμενα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συμβασιούχοι σε φορείς και νομικά πρόσωπα του Δημοσίου. Τα υπομνήματα αυτά εστάλησαν σε όλα τα εμπλεκόμενα Υπουργεία, αρμόδια με την υποχρέωση να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των συμβασιούχων. Συμπληρώθηκαν, ωστόσο, 18 μήνες από την αποστολή των υπομνημάτων, στους οποίους πραγματοποιήθηκαν πολλές απεργιακές κινητοποιήσεις, χωρίς να έχει υπάρξει οποιαδήποτε θετική εξέλιξη στα αιτήματά μας. Οι συμβασιούχοι εργαζόμενοι υφίστανται διωγμό και γονατίζουν κάτω από το βάρος των απολύσεων και των αβάσταχτων εργασιακών, οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών, χωρίς να διαφαίνεται ίχνος αισιοδοξίας για το εργασιακό τους μέλλον.
Σε αυτά τα προβλήματα και την άρνηση των κυβερνήσεων να μονιμοποιήσουν τους συμβασιούχους εργαζόμενους, που στη συντριπτική πλειοψηφία καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, έχει προστεθεί από το 2004 και ένα ακόμη που τους αποτελειώνει. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι άλλο από τον -γνωστό σε όλους- περιορισμό του 24μηνου του Π.Δ. 164/2004, που έχει οδηγήσει από το 2004 μέχρι σήμερα χιλιάδες συμβασιούχους σε μόνιμη και οριστική ανεργία. Ωστόσο, η ΠΟΕΙΔΔ συνεχίζει τον αγώνα με αμείωτη ένταση, προκηρύσσοντας νέα 24ωρη απεργία για την Πέμπτη 10.03.2011. Παράλληλα, καλεί όλους τους εργαζόμενους στην παράσταση διαμαρτυρίας έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών στις 11:00 πμ.
Κάνοντας μια μικρή αναδρομή, ας υπενθυμίσουμε ότι ο Δημόσιος Τομέας λειτουργεί σ’ ένα πολύ μεγάλο βαθμό με επί συμβάσει εργαζόμενους. Αποτελεί γενική παραδοχή ότι οι συμβασιούχοι αυτοί προσλαμβάνονται για καλύψουν -ουσιαστικά- τα τεράστια οργανικά κενά, που παρατηρούνται στα οργανογράμματα όλων των Υπουργείων. Παρ’ όλα αυτά η αντιμετώπιση των εργαζομένων αυτών είναι άδικη και προσβλητική, καθώς πάντα γίνονται θύματα καταπάτησης των δικαιωμάτων τους και αποτελούν πάντα την εύκολη απάντηση για τα προβλήματα και τις παθογένειες του Δημοσίου: Φταίνε οι συμβασιούχοι… Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι συμβασιούχοι από το 2004 μέχρι και σήμερα παραμένει η προβλεπόμενη από το Π.Δ. 164/2004 (το γνωστό σε όλους Π.Δ. Παυλόπουλου) διάταξη του 24μήνου, σύμφωνα με την οποία οι εργαζόμενοι με τη συμπλήρωση 24 μηνών απασχόλησης απολύονται οριστικά και δεν έχουν πλέον το δικαίωμα να εργαστούν ξανά στον ίδιο φορέα. Η προϋπηρεσία, η εμπειρία και η υψηλή εξειδίκευση, που αποκτούν οι εργαζόμενοι κάθε ειδικότητας, αντί να θεωρούνται προσόντα για πρόσληψη, μετατρέπονται σε μειονέκτημα για τον εργαζόμενο, αποτελώντας -κατά παγκόσμια πρωτοτυπία- λόγο και αιτία απόλυσης.
Το αστείο του πράγματος είναι ότι όλοι οι πολιτικοί παράγοντες του τόπου και όλα τα κόμματα έχουν πάρει ανοιχτά θέση για το ζήτημα του περιορισμού του 24μηνου, θεωρώντας το παράλογο και άδικο και ότι πρέπει άμεσα να καταργηθεί. Όταν βρίσκονταν στην Κυβέρνηση το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, διατείνονταν (μέσω του εφευρέτη του 24μηνου, πρώην υπουργό Εσωτερικών, κ. Παυλόπουλο) ότι αποτελεί κοινοτική οδηγία και δεν μπορεί να καταργηθεί, τη στιγμή που το ίδιο ψήφισε τις εξαιρέσεις πολλών ειδικοτήτων από το νόμο αυτό: ας αναφέρουμε ενδεικτικά τους συμβασιούχοι στο πυροσβεστικό σώμα, τους ωρομίσθιους καθηγητές, το επί συμβάσει προσωπικό των Πανεπιστημίων (Ν. 3653/2008, ΦΕΚ 49 Α), τους εκπαιδευτικούς σε σχολές του Ο.Α.Ε.Δ., το επιστημονικό προσωπικό του Ο.Δ.Δ.Η.Χ. (Γνωμ. Ν.Σ.Κ. 336/2006), αλλά και το εκπαιδευτικό προσωπικό του Ο.Τ.Ε.Κ. (Ν. 3801/2009, ΦΕΚ 163/Α’/4.9.2009). Την ίδια εποχή, το ΠΑΣΟΚ ως αντιπολίτευση ασκούσε δριμεία κριτική για την μη κατάργηση της περιοριστικής διάταξης του 24μηνου, καταθέτοντας επερωτήσεις και προτάσεις τροπολογιών για την επίλυση του ζητήματος αυτού. Η υποκρισία και ο θεατρινισμός στο απόγειό του!
Όταν, όμως, τη διακυβέρνηση της χώρας ανέλαβε η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι ρόλοι αντιστράφηκαν πλήρως! Η Νέα Δημοκρατία -ως αντιπολίτευση πλέον- βρίσκεται με το «μέρος» των συμβασιούχων και καταθέτει επερωτήσεις και τροπολογίες, ζητώντας την άμεση κατάργηση του -άδικου και παράλογου- περιορισμού του 24μήνου. Η νέα Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, ενώ παραδέχεται την ανάγκη επίλυσής του, επί 18 μήνες κωλυσιεργεί, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι καθημερινά οδηγούνται σε μόνιμη και οριστική ανεργία εκατοντάδες συμβασιούχοι. Και ενώ Βουλευτές της Κυβέρνησης ζητούν την κατάργηση του 24μηνου, καταθέτοντας επερωτήσεις και συνυπογράφοντας τροπολογίες, το ζήτημα συνεχώς κάπου «κολλάει». Πώς είναι δυνατόν όλοι να συμφωνούν ότι πρέπει να λυθεί αυτό το ζήτημα, αλλά όλοι να δηλώνουν αδυναμία, μεταβιβάζοντας αλλού την ευθύνη; Οι Κυβερνώντες δεν μπορεί να μην βλέπουν ότι με την πολιτική αυτή το Κράτος είναι αυτό που βγαίνει πολλαπλά ζημιωμένο, καθώς αφενός στερείται τις υπηρεσίες έμπειρου και καταρτισμένου προσωπικού, αφετέρου δαπανά υπέρογκα ποσά για την πρόσληψη νέων και άπειρων συμβασιούχων, που δεν έχουν συμπληρώσει 24μηνο, τους οποίους πρέπει να εκπαιδεύσει από την αρχή και σε 24 μήνες να τους απολύσει οριστικά, αρχίζοντας το φαύλο κύκλο από την αρχή. Αν αυτό δεν είναι ο ορισμός του παραλογισμού του Ελληνικού Κράτους, τότε τι είναι; Είναι δυνατόν κάθε 24 μήνες να επαναλαμβάνουμε τα ίδια έξοδα εκπαίδευσης νέου προσωπικού, επιλέγοντας την μόνιμη και οριστική απομάκρυνση των έμπειρων και καταρτισμένων εργαζομένων, στους οποίους το κράτος έχει επενδύσει και τους έχει ήδη εκπαιδεύσει;
Γιατί οι προεκλογικές δεσμεύσεις της σημερινής Κυβέρνησης έχουν ξεχαστεί, όταν μάλιστα η επίλυση του προβλήματος δε συνδέεται με οικονομικό κόστος και συνεπάγεται μηδενική επιβάρυνση του προϋπολογισμού του κράτους; Ας επιδειχθεί, επιτέλους, η δέουσα πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα, ώστε να βρεθεί λύση στο μείζον κοινωνικό ζήτημα, το οποίο δημιουργεί τεράστια προβλήματα και αγκυλώσεις στη λειτουργία του Δημόσιου Τομέα.
Με απλά λόγια, ζητούμε να μας επαναχορηγηθεί το αυτονόητο δικαίωμα συμμετοχής στους διαγωνισμούς πρόσληψης επί συμβάσει προσωπικού, όποτε και όπου προκηρύσσονται ανάλογες θέσεις εργασίας.
Στα πλαίσια των παραπάνω διεκδικούμε τα ακόλουθα:
- 1. Κατάργηση των περιορισμών του Π.Δ. 164/04 (24μηνο, υποχρεωτικά κενά στις συμβάσεις)
- 2. Κάλυψη όλων των κενών οργανικών θέσεων με μόνιμο προσωπικό (με την τακτοποίηση των συμβασιούχων).
- 3. Καμία διάκριση σε βάρος των συμβασιούχων, είτε μισθολογική είτε εργασιακή μόνο εκ του λόγου ότι είναι συμβασιούχοι (ελαστική μορφή απασχόλησης).
